In Memory

In Memory:

In Memory

 

 

Anusca

 

ANUSCA

Anuscajoly Dell ‘Akiris (roepnaam: Anusca): een gestroomd Franse Bulldog – teefje.

Geboren: 24–06–1992 Gestorven: 24–08–2003

Als pup is ze bij ons gekomen, toen als tweede hond, bij de twee jaar oudere Dwergkees Dunga. Vanaf het begin heb ik samen met haar bij Kynologen Club Oss hondentrainingen gevolgd, met veel plezier tussen al die andere werkhonden. Ze heeft het landelijk Gedrag & Gehoorzaamheids- diploma 1 gehaald en nog lang G&G-2 getraind. Hierin zitten o.a. de oefeningen: ijzer-apport, apport van blok(hout) over hindernis, sorteren (een stokje met mijn geur zoeken uit een hoop andere houten stokjes!), 30 meter vooruit sturen in een vak, los volgen, op afstand af-liggen, 2 min. Zitten (baas uit zicht) in een groep honden, 4 min. Liggen (baas uit zicht) in een groep honden, onder het los volgen blijven staan of liggen etc.

Soms deed ze de oefeningen net op een andere manier dan we eigenlijk geoefend hadden. Bijv. eens onder het parcoursje los-volgen liet ze mij alleen verder lopen, de keurmeester “Mevr., draait u zich maar even om”. Anusca was gewoon stil gaan staan! Of als ze netjes naar haar “plaats”of “vak”was gegaan (liggen), dan mocht ik vaak enkele keren “Anusca, kom voor” roepen en wat gek doen, voordat Anusca op een drafje netjes voor kwam. Samen enthousiast trainen, daarna in de kantine / op het terras nog even tussen de andere honden / mensen zitten / liggen vond ze ook erg prettig. Regelmatig deden we mee bij onze ringtraining en een paar trimesters hebben we kennis gemaakt met de Behendigheid.

Vele zomers ging ze ook lekker mee zwemmen in de verschillende plassen, een tak uit het water halen, daar koel je lekker van af.

Verschillende keren heb ik met veel plezier met haar mee gedaan op een honden(show)dagje van de Franse Bullen Vereniging. Vaak mocht ze als “Uitmuntend” Franse-Bulldog-teefje weer mee naar huis.

Ze was een sterke, gezonde hond. Je merkte niet dat ze al tien jaar was.

Het laatste jaar is het gehoor (op afstand, van achter) iets minder en ze loopt natuurlijk niet meer zo hard als de andere bullen. Ja, want ze is bij ons ook moedertje geworden, drie maal heeft ze bij ons pups gehad. We hebben genoten van die jonge kroost van haar. Twee dochters van haar mochten bij ons blijven wonen: 1. “Benice” de Jamais – pensé (nu 7 jaar) en 2. “Esmee” de Jamais – pensé (nu 4 jaar). Anusca speelde nog veel met deze jongere bullen. Voor ons ging ze ook nog graag een hondenspeeltje halen (beertje of flostouw is favoriet). Dat deed ze ook voor onze zoontjes Sander (5 jaar) en Christ (1 jaar). Ze ging graag mee op bezoek of winkelen. Dit kon met de auto, in de fietsmand, naast of onder – in de wandelwagen. En op z’n tijd even geknuffeld worden of bij de baasjes op de bank luieren. TV - kijken deed ze ook graag: als er een hond te zien was liet ze dat altijd even horen.

Deze lente ging haar conditie achteruit, uiteindelijk bleek haar baarmoeder ontstoken te zijn en was ze daar middels een operatie van verlost. Maar binnen een paar maanden was ze er weer bovenop. Ze was weer een paar maanden onze oude Anusca. Ze sprong weer bij ons op de bank als we luierden, joeg de Dwergkees Dunga weer bij haar voerbak weg (als deze er alleen maar naar keek).

Maar de laatste dagen ging het niet meer, ze wilde niet meer eten en adem halen kostte te veel kracht. Daarmee konden we haar niet helpen. Op zaterdag 23 augustus is ze rustig gestopt met ademhalen.

Het lichaam van Anusca heeft nu rust achter in onze tuin.

We missen haar, maar de mooie herinneringen van die 11 jaren met ons zullen er altijd blijven. Dat leven was mooi!

Ze was een vrolijke hond (altijd blij), een allemans vriend. Samen dingen doen met de baas was heel leuk, want dan kreeg je alle aandacht. Maar andere mensen (of honden) werden ook altijd vrolijk begroet, meestal met ‘een natte kus”. Maar als wij er even niet waren paste ze ook rustig (met onze andere honden) op ons huisje. Ze zal niet meer samen met onze Dunga de telefoon aannemen (bij onze afwezigheid), dat zal ze nu ook door haar dochter laten doen.

Haar Baasjes: Meike, Tiny, Sander en Christ Heijmans.

 

Benice

 

BENICE

Franse Bulldog Teef “Benice de Jamais – Pensé”

Geboren: 17-06-1996 Gestorven: 15-04-2005

Haar moeder was een Italiaanse : Anusca dell Akiris.

Haar vader een Oostenrijker: Humphry Bogart von der Stiftgasse.

Ze was een van de vier pups uit het eerste nestje van onze Anusca. Ons eerste nestje pups, ons eerste zelfgefokte hondje. Als puppy zat ze zo mooi in elkaar, “zo moest ze eigenlijk blijven”, ook zo klein. Maar puppies worden natuurlijk volwassen. Ze wilde altijd dicht bij mij zijn, tijdens wandelingen week ze geen paar meter van me. Als jonge hond scoorden we bijna 100% in de Gehoorzaamheid. Ze wilde alles voor me doen. Later vond ze het lange volgwerk niet meer zo interessant. Eenmaal een G&G 1 -examen gedaan: dat was niet zo’n succes. Bij de ‘af-blijf” – oefening uit zicht: toen ik weer uit zicht terug mocht komen lag / was onze Benice niet meer op het veld tussen de andere honden. Ze was naar het publiek bij de kantine gelopen. Was nog nooit gebeurd dat ze opgestaan was. Dat kan dus gebeuren! Afwisselend trainen in de G&G bleef leuk tot de laatste week.

Als pup was ze al snel een “volmaakte” Franse Bull volgens de rasstandaard, Veel Belovend tot Uitmuntend.

Na enkele jaren bleef ze toch wat klein en ontwikkelde het lichaampje wat te overdreven. Voor ons thuis was ze “ ons aapje”. Een hindernisje (samen) nemen, daar hield ze niet van of ze gooide alles om. Maar in ontsnappen was ze zeer goed, over / onder / tussen een hek door, was geen probleem om toch maar bij ons te komen of lekker ergens anders te gaan liggen in huis. Dan was ze zeer hard voor haarzelf, ze duwde altijd door. Onder in de wandelwagen , in het halletje, was favoriet. Dat heeft onze jonge Farouche nu goed van haar afgekeken, want dat in nu haar favoriete rustplekje.

Ze ging altijd graag mee, wandelend, in de fietsmand of met de auto. Lekker mee op bezoek bij de familie was ook leuk. Ze heeft met nichtje Annika nog eens meegedaan in de kind-hond-show op onze Clubmatch van K.C. Oss in 1997. Ze hield van lekker zonnen in de achtertuin, totdat het echt even te heet werd, heel even in de schaduw. Afkoelen met water moest soms verplicht, maar ze zou het water nooit vrijwillig opzoeken. Ze ging niet achter Esmee de zee of de plas in. Ook in bospaden liep ze netjes om de modderpoelen heen. Bij ons in het roedeltje was ze altijd de ‘underdog”, laagste in rang. Dat was in het begin als jongste hond, maar ook later en op het laatst als oudste van de roedel. Toen ze bijna 3 jaar was werd ze moedertje, helaas was dat geen succes en bleef er binnen een paar weken geen pup meer over voor haar. Dat deden we dus maar niet meer.

Benice kreeg later last, zoals tegenwoordig ook veel mensen, van allergie voor huisstofmijt, vlooien, graspollen etc. in de vorm van jeuk / huidirritatie aan haar hele “onderkant”. De laatste jaren vonden we toch een acceptabel evenwicht met medicatie, en was ze weer een happy Franse Bull, die kon rennen en bijv. weer enthousiast op een speeltje dook. Knuffeldier – zachte - speeltjes waren favoriet. In ons roedeltje was ze altijd het meest samen met / bij haar moedertje Anusca. Als ze samen waren sliepen / zaten / lagen ze heerlijk tegen / op elkaar.

In 2001 behaalde ze het certificaat Kind – Hond of het Oscar en Rufus – project. Verschillende gedragstesten onderging ze, dat was nog eens een stabiele hond. Ze was nooit angstig, schrok nergens van, maar was ook niet te opdringerig en liet andere mensen en dieren met rust. Was zeer gehoorzaam en altijd in voor een spelletje en hield van aandacht.

We hebben haar certificaat helaas nooit in de praktijk kunnen brengen. We mochten daarmee les – info geven op de basisscholen (groep 1 – 2). Om kinderen goed / veilig met eigen of vreemde honden om te laten gaan.

Als we met z’n allen gingen wandelen, kon ook onze Sander lekker met haar wandelen, ze luisterde goed naar hem. Ze deden ook samen eens mee aan de spelletjes – middag bij K.C. Oss. Die bal in de waterbak, daar begon ze dus echt niet aan.

De laatste daagjes at ze slecht, ik wist dat het niet goed zat, maar dat ze dood zou gaan (zo snel) hadden we niet gedacht.

Het waren bijna 9 jaren met Benice, het was fijn met haar in ons gezin, Tiny, ik en later onze zoontjes Sander en Christ. Het was mooi.

Tiny, Meike, Sander en Christ Heijmans – van Oort

En onze Franse Bullen Esmee en Farouche.

 

Charlie

 

CHARLIE

"Charlie de Jamais – Pensé"

Geboren 11–12-1997 Gestorven 23–07–1999

Geen warme zware jongen meer tegen de voeten van je bazin,

Geen ‘Charlie van de bunker van boer Buitendijk” meer voor je grote baas.

Geen beste hondenvriendje meer voor je kleine baasje.

Niet meer onderin of naast de wandelwagen.

Geen stoeibroer meer voor Benice. Ze moet nu zonder jou spelen. Jullie kunnen niet meer aan elkaars wangen trekken. Benice zal alleen moeten slapen in jullie hondenhoek.

Bij de wandelingen kan Anusca niet meer samen met jou voorop lopen.

Je kan niet meer lekker warm tegen of zelfs op Anusca of Benice gaan liggen.

Geen hondenkop meer die (zoals de laatste weken) voorzichtig in de puppieren komt kijken.

Dunga moet weer als enige “man” verder in onze hondenroedel.

De meeste stroming is letterlijk met jou uit onze hondenfamilie verdwenen.

Je kan niet meer mee naar ‘de hondensport’.

De beginners – G&G 1 groep op vrijdag zal zonder jou geknor verder gaan. Ook daar zag iedereen dat je onze snelste Bull was en altijd aandacht had voor je bazin. Samen met haar werken en spelen deed je graag.

Je was zo’n goeizak, voor ons, maar ook voor andere mensen en beesten. Altijd wilde je overal bij zijn.

Je was bijna niet kwaad te krijgen.

Maar je was een echte Bull met je brede borstkast.

Het leek wel of je bijna lag te slapen in je mand,

Maar je kon niet meer opstaan om met ons de tuin in te gaan.

Waarschijnlijk was het je hart wat het leven niet meer aankon.

Onze grootse hond is er niet meer.

Er zijn lege plekken in huis, die niet meer opgevuld kunnen worden. We zullen je messen, maar nooit vergeten.

We hebben veel om je moeten lachten, dat blijft een mooie herinnering.

Je baasjes: Tiny, Meike en Sander

En je hondenroedel: Dunga, Anusca, Benice en Esmee.

 

Dunga

 

DUNGA

Dwergkeeshond, oranje, reu

Geboren 14-04-1990 Gestorven 13–10–2004

In 1990 werd ik geboren bij de ouders van mijn bazin, Meike. Toen ik mijn nestje mocht verlaten, kwam ik als eerste hond(je) te wonen bij Meike en Tiny. Overal mee naar toe, in de fietsmand of wandelend, die “grote wereld” leren kennen.

In 1991 las mijn bazin in een krantje, dat je aan de Zevenbergseweg in Berghem met honden (Gehoorzaamheid) kon trainen. Dat beviel ons heel goed, en we bleven trainen, spelenderwijs kwamen we steeds verder. We haalden ons (club)EG-diploma.

In 1992 trainden we lekker verder bij K.C. Oss en haalden ons (club) VEG-diploma. We deden ook eens mee aan de openlucht Clubmatch bij K.C. Oss: Uitmuntend behaald als rasechte dwergkees! In de zomervakantie’s ging ik logeren bij “opa en oma”, daar woonde mijn halfbroer dwergkees Diego (vier jaar ouder), gezellig samen. Op vakantie in Hongarije werden mijn baas / bazin gek op en Franse Bulldog. Thuis gekomen, goed informeren en ja hoor, na wat speurwerk kwam er een vriendin voor mij in huis, Anusca de Franse Bulldog. Nu ook altijd een speelkameraadje in huis en onderweg. Ze groeide me al snel voorbij, maar ik was en bleef de baas. Ik mocht altijd op de bank (als er plaats was), want ik deed voorzichtig: de bank leuning was mijn uitkijkpost.

In 1993 trainden we natuurlijk verder, we haalden het landelijk G&G 1 – diploma van Cynophilia. Hierin zat nog de oefening: “25 meter vooruit sturen”, daar ging ik in mijn drafje, ze moesten wel even geduld hebben, maar ik liep netjes door! En na veel (heel veel) geduld met apporteren, apporteerde ik voortaan alles! We deden mee aan een landelijke Gehoorzaamheidswedstrijd: een beker, 4e plaats! Ik kon lekkere renpartijtjes houden met mijn maatje Anusca. Zij was op de sprint, recht vooruit, heel snel. Maar ik sprong lekker snel opzij, was veel behendiger.

In 1994 deden we aan nog wat G&G-wedstrijden mee (7x in de G&G 1) en haalden het G&G- 2 diploma landelijk van Cynophilia. We deden ook een paar trimesters mee in de Behendigheid. In de zomer mee op vakantie, bijv. eens naar Terschelling. Met K.C. Oss deden we ook mee aan de Natte Neuzen Show, een TV programma met Martin Gaus. Ik liep daar feilloos door het doolhof.

In 1995 gingen we verhuizen, een ander huis in Heesch (enkele straten verder). Maar als we langs ons oude huis liepen, wilde ik altijd nog even daarheen / kijken (jaren lang!). Ik slaap ’s nachts trouwens altijd boven in het werkkamertje, sinds het teefje Anusca bij ons woont, is het in haar “loopse perioden” dus ook echt nodig om mij daar alleen op te sluiten als er geen “toezicht”is. Ondertussen trainden we door, aan ons G&G 3, dat was toch een stapje moeilijker. Veel oefeningen achter elkaar, in mijn drafje. Ik moest het niet stapvoets doen, dat kostte te veel punten, dan mocht ik geen enkele oefening meer verprutsen. We haalden ons diploma nog niet. Na een half jaar deden we her-examen in Amersfoort, maar dat was toch nog te vroeg. We bleven lekker positief doortrainen.

In 1996 kreeg mijn honden – vriendin Anusca pups, helaas mocht ik niet de vader worden (mijn bazen zaten niet te wachten op “Bulle-kezen”). Nou dat kleine grut moest niet aan mijn haren / staart komen hangen. Maar ze hadden snel ontzag voor mijn tanden en gegrom. Alleen samen rennen! Eén Franse Bulllenpup mocht blijven: teefje, Benice. Weer een teefje! Ondertussen deden we een aantal keer mee aan G&G-wedstrijden ( 9x in de G&G -2 klasse). We deden weer mee aan het G&G examen, maar het G&G -3 diploma konden we nog niet behalen. Dan moet je pas echt lang geconcentreerd samen kunnen werken. In de zomers hield ik ook van afkoeling, niet dat ik als een retriever het water in sprong, maar apporteren voor mijn bazin was toch heel leuk. Ze gooide takken het water in, ik zwom er achteraan en bracht ze terug. Ze gooide maar 1x een tennisbal in het water (op de grond kon ik die flinke bal een paar keer flink ‘aandrukken’, maar dat lukte niet in het water), ze moest me achterna zwemmen, om de bal om te keren richting strand!

In 1997 kwam er eerst een mensenkind: Sander. Lekker mee wandelen, en kijken hoe dat gaat bij zo’n mensenkind, we werden dan allemaal geknuffeld. Daarna kreeg mijn bullen-vriendin Anusca weer pups, en weer mocht een pup hier blijven wonen: de reu Charlie. Een mannelijke concurrent in ons hondenroedeltje? Maar ik kon hem altijd de baas blijven, ook al woog hij 10 kg meer, en had meer spierballen en een veel dikkere kop.

Ook in 1998 bleven we lekker fanatiek doortrainen in de G&G-3. Met de andere G&G-3 honden (de Groenendaeler Tyron, de Terv. Herder Lando, de Flatcoated Retriever Yason) fantaseerden / probeerden / zetten we leuke oefeningen in elkaar: één voor één in hetzelfde vak sturen (3 honden bijeen), kruislings apporteren over de schutting. In een kring om de sorteerhoutjes, elke hond pakte om de beurt de zijne. Tyron mocht mij eens apporteren in een rieten mand. Ik zat goed stil en hij kon mij makkelijk dragen in dat mandje.

In 1999 werden de Bullen-meiden natuurllijk weer loops, dan was ik altijd overactief. Maar helaas mocht ik weer geen vader worden. Benice mocht moedertje worden, maar helaas ging het niet goed met de pups. Toen mocht Anusca voor het laatst moederen, één bonte pup. In de kamer, achter het gaas van de pup / kraamhoek mocht ik (samen met de rest van de hondenroedel) toekijken en luisteren naar de hoge geluidjes! Helaas overleed Charlie, stond ik weer als enige man tussen die hondenvrouwen. Wij honden-mannen hadden nooit ruzie, dat kun je van die vrouwen niet zeggen! Want toen zat ik tussen 3 honden-vrouwen, de bonte Franse Bullen – pup, teefje Esmee mocht hier blijven wonen. Eén voordeel voor mij: vaak 3 loopse perioden, bijna achter elkaar! Dit jaar deden we weer mee aan het G&G -3 examen, we slaagden! Alle oefeningen uitgevoerd, het mocht soms wat sneller afgewerkt worden, maar genoeg punten!

In 2000 en 2001 trainden we nog steeds lekker mee in G&G-3, afwisselend trainde m’n Bazin met mij, of Anusca, Benice of Esmee.

Soms met z’n allen op stap, soms het huis voor me alleen, of alleen met het Bazinnetje winkelen. Weer werd er een mensenkind in huis geboren: Christ. Lekker rustig erbij zijn was wel fijn. Gelukkig kon ik naar een rustig plekje in huis, als de kids met hun vriendjes mij iets te wild deden.

In 2002 ging ik minder vaak mee naar het trainingsveld, soms alleen wat mee kijken / koffiedrinken. Mijn zicht en gehoor werden wat minder, waardoor ik op ander terrein graag dicht bij de bazin bleef. Thuis was ik trouwens altijd de beste waakhond (tot mijn laatste dagen!), maar als mijn baasjes zeiden dat het genoeg was, hield ik mijn mond weer dicht! Ook heb ik jaren lang (samen met Anusca) de telefoon opgenomen voor mijn baasjes, als zij er niet waren. Zo hadden we toch nog altijd wat te luisteren, als wij op het huis moesten passen. Hoog springen ging bijna niet meer, jammer, want voorheen sprong ik altijd bij het vrouwtje op bed om haar uit bed te krijgen (nadat mijn Baas al met me naar buiten was geweest, rende ik weer de trap op). Op de bank springen ging ook niet meer, dus geen hoge uitkijkpost meer.

In 2003 en 2004 was ik nog steeds ’s morgens als eerste en ’s avonds als laatste ‘aan de beurt’: even knuffelen, alleen de aandacht van de Bazin. Einde zomer 2003 ging mijn oudste maatje Anusca dood, voor haar was he leventje toen op (11 jaar). Jammer, nu moest ik alleen als veteraan het goede voorbeeld geven aan de jongsten.

Het laatste jaar werd ik naar beneden gedragen, de trap naar beneden lopen, dat lukte het laatste jaar niet meer. De laatste maanden kon ik vaak nog wel zelf omhoog lopen. Het laatste jaartje hing mijn pluimstaart vaak naar beneden, maar als ik meemocht op de koffie of “de meiden” waren loops of een ‘ander dwergkeesje kwam hier spelen’, dan had ik weer een echte kezen pluimstaart gekruld over m’n rug. Ik hield nog steeds van extra lekkere beloningsbrokjes / koekjes voor alles wat we samen deden. Harde geluiden kon ik niet meer waarderen (was voorheen nooit een probleem).De laatste daagjes ging het lopen echt slecht, ik viel nog al eens om. De laatste dag had ik ook een ‘vieze plek / wond’op mijn buik, kon niet meer lopen , wilde geen eten en drinken en ontlasting en plas liep zo uit me. Nog vaak lekker samen kroelen, op het hondendeken binnen of buiten op het gazon in het najaars-zonnetje. Ik ben thuis rustig dood gegaan.

We hebben veel meegemaakt met onze Dunga, we zijn op veel plaatsen samen geweest. De herinneringen en foto’s blijven altijd bij ons. Helaas moeten we het nu zonder hemzelf doen. Maar 14 ½ jaar samen was heel mooi, het hondenleven van Dunga was op.

Baasjes: Tiny, Meike, Sander en Christ Heijmans.

 

Esmee

 

ESMEE

"Esmee de Jamais - Pensé "

Geboren: 29-06-1999 Gestorven: 22-11-2008

 

Lieve Esmee, we missen je zo erg.

 

Je stond altijd voor mijn neus. Zullen we iets gaan doen samen? Dat wilde je altijd, je wilde nooit stoppen. Mijn sportbul!! Tot en met G&G-3, geen andere Franse Bul heeft dat ooit gehaald. En als ik niet met je bezig was, dan eiste je de aandacht wel van iemand anders op. Veel mensen kennen het gevoel van jou natte tong, een kus van Esmee: hier ben ik riep je dan.

 

Soms moest je even (verplicht) alleen zijn, of met onze andere honden. Dat kon je ook goed hoor! Lekker spelen in de tuin, luieren in de hondenhoek, zomaar zelf met één van de vele speeltjes aan de gang of heerlijk op een runderbot kluiven.

 

Als eenling in het nestje bij ons geboren. Toen al alle aandacht voor jezelf.

 

In je eerste jaar hebben we ook aan een paar hondenshows meegedaan, je was volgens de keurmeesters een Zeer Goede rasvertegenwoordiger.

 

Toen je ruim een jaar oud was gingen we wel eens mee doen aan een G&G-wedstrijd. Je haalde je G&G-1 diploma op wedstrijden. Later nog het G&G-2 en zelfs het G&G-3 diploma op een examendag bij KC Oss. Soms aan een Gehoorzaamheids wedstrijd meedoen, vonden we samen een leuke bezigheid. Maar vooral natuurlijk al die uurtjes trainen op het veld bij KC Oss. Lekker tussen die andere honden-mensen en honden. Samen hobbiën, samen wandelen in de bossen om het hondensport terrein. Alle aandacht voor elkaar, dat was fijn.

 

Ook ging je elk jaar met ons mee op vakantie in een vakantie huisje. Weer een ander bos, een ander terras, een ander water om te zwemmen. Dat was ook leuk voor jou, apporteren uit het water.

 

De laatste jaren heb je ook met onze kinderen Sander en Christ steeds meer band gekregen. Voor hun deed je ook allerlei opdrachtjes. Vooral met Christ heb je de laatste jaren veel gedaan, wandelen, apporteren of gewoon lekker tegen elkaar op de grond TV gaan zitten kijken. Christ vertelde je vanalles.

 

Baasjes: Tiny, Meike, Sander en Christ Heijmans (uit je hondenroedel: Farouche en Gloria)

 

 

 

Welkom op de site van Franse Bulldog kennel

 

"De Jamais-Pensé"